“แววตาปัตตานีในใบไม้บนหาดทราย”

“แววตาปัตตานีในใบไม้บนหาดทราย”

เรือสำเภาโบราณจากทะเลดวงดาว พาฉันกลับมาที่นี่อีกครั้ง พร้อมด้วยหนังสือเต็มลำเรือ
ที่ชายหาดอ่าวปัตตานี ปัตตานีแห่งปัตตานี ที่พลัดพรากเธอไป

ต้องอ่านหนังสือสักกี่เล่มเพื่อรู้จักเมืองทั้งเมือง?

รอยยิ้มระหว่างการต่อรองคือดอกไม้ที่ประโลมใจ ดอกไม้แห่งน้ำใจจากเธอผู้เป็นอื่นไปแล้ว
อย่างน้อย แววตาแห่ง ปัตตานี ที่เคยหวานซึ้งยังเคยมีให้มนุษย์น้อยธรรมดาอย่างฉัน

ต้องอ่านหนังสือสักกี่เล่มถึงจะเข้าถึงจิตวิญญาณของเธอ มีเล่มไหนที่ฉันพอหาซื้อได้
ในชั้นวางไหน? ในมุมร้านใดในทะเลแห่งดวงดาว?
ต้องอ่านหนังสือสักกี่เล่มจึงได้สัมผัสเธอ อย่างสนิทใจ?

หนังสือเล่มใดหรือที่เป็นแผนที่ให้ฉันเดินไปสู่เมืองอันโอบหุ้มด้วยความกรุณาแห่งนั้น
หรือเธอเขียนมันทิ้งไว้ในใบไม้ร่วง บนลานทรายมีร่องรอยของผู้คนที่จากไป
เราจึงร่วมร่ายรำ ในพิธีบวงสรวง ในปรากฏการณ์แห่งยุคสมัย ยุคสมัยผู้กลืนกินสรรพสิ่ง

ฉันอาจต้องอ่านหนังสือเพียงเล่มเดียวเพื่อให้รู้จักเธอ หากหนังสือเล่มนั้นไม่เคยถูกเขียนออกมา
 และมันซ่อนอยู่ในหัวใจของเธอ

แววตาแห่งปัตตานี ยังซ่อนอยู่ในความรัก อันต้องห้ามมิให้รัก
ฉันแกล้งชิงชังเธอ เพื่อประโลมความโดดเดี่ยวของฉัน
ฉันยังปลอบตัวเองว่าเราแกล้งชิงชังกัน แววตาปัตตานี หากฉันยังก้มหน้าค้นหาตำราสักร้อยเล่มเกวียน
แล้วเมื่อไรเราจะกล้าซบแววตาอันอ่อนโยนของกันและกันอีกครั้ง ...

นวลีย์